باور نادرست: بیماری‌های ژنتیکی ، اجتناب‌ناپذیرند.

0

باور نادرست: بیماری‌های ژنتیکی، اجتناب‌ناپذیرند.

حقایقی که بسیاری از پزشکان نیز نمی‌دانند – قسمت چهارم

چندبار تا به حال شنیده‌اید که کسی بگوید:”مادرم آرتروز داشت، من هم برای همین مبتلا شده‌ام.”

امروزه، ما با کمک فناوری‌های علمی دریافته‌ایم که بسیاری از بیماری‌ها ارثی‌اند. ژن‌های بیماری‌های خاص از طریق نقشه‌برداری ژنتیکی شناخته‌شده‌اند. بسیاری از شما ممکن است زنانی را بشناسید یا در موردشان شنیده باشید که عمل جراحی برداشت سینه داشته‌اند چون مادرانشان بر اثر سرطان سینه فوت کرده‌ بودند. در حقیقت٬ این اعتقاد که سرنوشتی مشابه در انتظارشان است، آن‌ها را به ابن عمل پیشگیرانه وا داشت.

حال اجازه‌ دهید نگاه دقیق‌تری به این موضوع بیاندازیم. اگر داشتن ژن یک بیماری، شما را به داشتن آن بیماری محکوم می‌کند، پس چرا با آن بیماری متولد نشده‌اید؟ چرا کسی که ژن یک بیماری را داراست، تمام عمرش از آن بیماری رنج نمی‌برد؟ پاسخ اینجاست که همه ژن‌ها همیشه خودشان را نشان نمی‌دهند و بسیاری از آن‌ها هم هرگز فعال نمی‌شوند. باید دلیلی برای فعال شدنشان در بدن وجود داشته ‌باشد، در غیر اینصورت هیچ‌یک از ما از این حمله ژنتیکی جان سالم به ‌در نمی‌بردیم. پس چه چیزی یک ژن را فعال می‌کند؟ اگر برای لحظه‌ای در نظر بگیرید که بیماری‌ها در واقع مجموعه‌ای از علائم هستند که توسط بدن ترکیب شده‌اند تا از تخریب یا مرگ بافت‌ها جلوگیری کنند، ممکن است درک روشن‌تری از آن‌چه سعی داریم بگوییم، پیدا کنید. زمانی‌که عوامل فعال شدن ژن یک بیماری را در بدن تشخیص دهیم، ممکن است قادر باشیم که از بروز آن بیماری توسط ژن موروثی جلوگیری کنیم.

برای انجام این کار، باید نگاهی دوباره به سبک زندگی بیمار بیندازیم. بیماری‌های تخریبی تابعی از آسیب‌هایی است که رادیکال‌های آزاد در طول زمان به بافت‌هایمان وارد می‌کنند. برای مثال، اگر فردی حامل ژن آرتروز باشد، این انتظار می‌رود که رادیکال‌های آزاد به شکل ژنتیکی در بافت‌های مفصلی‌اش تجمع کرده باشند. قرارگرفتن در معرض این رادیکال‌ها در درازمدت، منجر به آسیب‌های سلولی و تخریب مفصلی نهایی می‌شود. حال اگر ما با کنترل شکل‌گیری و ترشح رادیکال‌های آزاد، در فعال‌شدن ژن‌ها مداخله‌کنیم چه اتفاقی می‌افتد؟ آیا باز هم ژن‌ها فعال می‌شوند؟ جواب منفی است، زیرا همانطور که قبلا گفتیم، بیماری‌ها در واقع ترفند بدن برای مقابله با آسیب و مرگ سلولی‌اند. حال اگر بدن برای محافظت از خود به این ترفند نیازی نداشته‌ باشد، ژن‌ها نهفته باقی می‌مانند و بیماری رخ نمی‌دهد.

بازهم، لازم است که سبک زندگی بیمار را مورد بررسی قرار‌دهیم تا دریابیم که چرا بدن فرد در کنترل شکل‌گیری رادیکال‌های آزاد و آسیب‌های ناشی از ترشح آن‌ها، شکست می‌خورد؟ همه شما در مورد “آنتی‌اکسیدان‌ها” شنیده‌اید. آنتی‌اکسیدان‌ها مواد مغذی هستند که ما برای خنثی‌کردن رادیکال‌های آزاد به آن‌ها نیاز داریم. با کمک آنتی‌اکسیدان می‌توان بدون هیچ مشکلی رادیکال‌های آزاد را از میان برداشت. بسیاری از مردم در جامعه ما، در رژیم غذایی‌شان کمبود مواد مغذی دارند و وعده‌های غذایی مصرفی‌شان مواد مغذی ضروری را تامین نمی‌کند.

اینجا جاییست که باید به دنبال درمان باشیم. آیا با دور‌انداختن بافت سرطانی توانستیم آن را درمان کنیم؟ آیا توانستیم آرتروزی را که حاصل اجتماع رادیکال‌های آزاد برای سالیانی دراز بود، با سرکوب کردن التهاب درمان کنیم؟ آیا با پیوند عروق کرونر، بیماری‌های قلبی را از میان برداشتیم؟ البته که نه! هدف اصلی ما باید درک علت و معلول بیماری‌ها و به کارگیری آن در زندگی‌مان باشد، تنها راه جلوگیری از بیماری‌های موروثی، رژیم غذایی سالم، غنی از مواد مغذی و سبک زندگی طبیعی است.

Leave A Reply